Porozmawiajmy o emocjach w sposób, o którym prawdopodobnie nigdy w życiu nie słyszeliście.

O emocjach wiemy to, to, że nie mają daty ważności. Nigdy w życiu same się nie ułożą. Jeśli ich nie przetworzyliście, nadal za nie płacicie. Tak jak teraz, dziś, kiedy siedzicie i czytacie ów artykuł.

Wasz układ nerwowy ma otwartą kartę. I tak właśnie postrzegam wiele z tych rzeczy, po prostu jako otwarte karty.

Więc każda emocja, którą być może stłumiłeś zamiast poczuć, każdy smutek, który przeoczyłeś, każda wściekłość, którą być może przezwyciężyłeś/aś uśmiechem, każdy moment, gdy powiedziałeś/aś: „Wszystko w porządku”, a twoja klatka piersiowa płonęła, wszystko to gdzieś znikało, stąd gdziekolwiek znikało, zaczynało budzić zainteresowanie.

Dlatego tytuł dzisiejszego wykładu brzmi: dług emocjonalny.

Jeśli więc myślisz sobie: „Och, jestem po prostu niecierpliwy/a”. To nie jest kwestia twojego temperamentu. To rachunek, którego nie zapłaciłeś.

Twoja potrzeba ciągłego bycia zajętym nie wynika z ambicji. To spłata, którą dokonujesz. I może nie potrafisz siedzieć w milczeniu. A my myślimy: „Och, to tylko preferencja, którą mam. To unikanie wierzyciela”.

Biologia długu

To nie brzmi jak wyjazd na jogę. Przyjrzyjmy się temu bliżej. Kiedy w waszym życiu dzieje się coś ważnego emocjonalnie i wasz organizm nie jest w stanie zareagować na to do końca, ładunek tej emocji nie znika ani nie zanika.

Jest gdzieś przechowywana. A konkretnie, pozostaje ulokowana w wielu z tych struktur podkorowych. To ciało migdałowate, wyspa, pień mózgu, samo ciało. Ciało jest podkorowe. Jeśli spojrzeć na anatomię, to nie są one przechowywane w pamięci. I to jest jeden z największych błędów, które moim zdaniem popełnia wiele osób.

Nie są przechowywane w pamięci, a przechowywane jako stan. To jest ta część, której ludzie nie dostrzegają.

Kiedy ktoś przeżywa traumę, nie pamięta czegoś. Nie pamięta jakiejś nieprzetworzonej emocji. To jest ponowne wejście w niego.

I to jest ogromna różnica, zapamiętywanie a ponowne wchodzenie. To wtedy możesz mieć 45 lat, siedzieć gdzieś na spotkaniu w firmie z szefami, ktoś podniesie głos na ciebie, i wtedy nie masz już 45 lat. Masz siedem.

I nie wiesz, dlaczego trzęsą ci się ręce. To nie tak, że zostałem sprowokowany w sposób, w jaki ludzie pieprzą głupoty na TikToku. To twój układ nerwowy odtwarzający niekompletną odpowiedź, bo nigdy nie zdążył jej dokończyć.

Prawdziwa Biologia

Oto jak to naprawdę działa. Oto prawdziwa biologia tego w sposób, którego nigdy w życiu nie widziałeś/aś, żeby ktoś to wyjaśniał.

Więc kiedy pojawia się zagrożenie lub jakieś emocjonalne zdarzenie, nasz autonomiczny układ nerwowy mobilizuje tę reakcję. Znasz tę listę. To walka, ucieczka, zastygnięcie w bezruchu i podstępna „łasica”, przyjacielu, jakkolwiek chcesz to nazwać.

Jeśli reakcja się zakończy, jeśli będziesz walczyć i wygrasz, jeśli uciekniesz, jeśli zapłaczesz i ktoś cię uratuje lub przytrzyma, ładunek zniknie. System wraca więc do punktu wyjścia. Rejestruje zdarzenie jako bum. To już rozwiązane. Zrobione.

Ale jeśli reakcja zostanie przerwana, na przykład jeśli nie możesz walczyć, bo jesteś dzieckiem, jeśli nie możesz uciekać, bo to twój dom, a to twój małżonek/a cię traumatyzuje, jeśli nie możesz płakać, bo płacz jest karany w domu, mobilizacja nigdy się nie zakończy.

Więc w zmobilizowanej energii, tak jak wszystkie te zasoby, które się wytworzyły, muszą gdzieś trafić. Więc zostają zablokowane w ciele. Może to napięte ramiona, przewlekły ból szczęki albo problemy żołądkowe, nowotwór , które zdiagnozowałeś/aś będąc u 50 lekarzy, a nikt nie wie, co się dzieje z twoim ciałem. Stąd tyle ludzi ma teraz nowotwory. 99% populacji Ziemi jest straumatyzowana.

To taki mały, podstawowy szum niepokoju, który towarzyszy ci od tak dawna, że myślisz, że to twoja natura. Nazywamy to osobowością, a to po prostu magazynowanie. Bo właśnie ma miejsce tzw. Magazynowanie.

Jest taki facet o imieniu Peter Levin. Stworzył coś, co nazywa się doświadczaniem somatycznym i pokazał to dekady temu, a także inny facet, Bessel van der Kolk. Przeprowadził mnóstwo badań, które potwierdziły wiele z tych rzeczy.

Strefa Komfortu czy Obwód Obronny?

Głównym zadaniem mózgu jest przewidywanie, co wydarzy się dalej. Jeśli więc jakieś wydarzenie emocjonalne po prostu przemija przez Twoje życie i pozostaje nierozwiązane, mózg zaczyna skanować w poszukiwaniu podobnych stanów. Myślisz, że robi to, żeby się uleczyć? Otóź nie, robi to, żeby zapobiec!!!!!

To mechanizm prewencyjny. Buduje więc w mózgu taką architekturę, aby unikać pewnych rzeczy. Nie zbliżaj się do takich ludzi. Nie mów takich rzeczy. Nie czuj takich rzeczy. Nie przebywaj w takim pomieszczeniu. Z czasem te mikrounikania stają się całym twoim życiem.

Więc mówimy sobie: „Och, musisz wyjść ze swojej strefy komfortu”. Nie masz strefy komfortu. To, co nazywasz strefą komfortu, to obwód wokół twojego układu nerwowego, zbudowany z rzeczy, których nie mógł dokończyć. To wszystko. To twoja strefa komfortu.

Kumulacja Odsetek

A co dzieje się z tym „długiem emocjonalnym” z czasem? On się kumuluje. Mamy więc teraz dług kumulujący się. I to, na co patrzymy, to już nie jest metafora. To jest matematyka, którą wykonuje twoje ciało. To jest prawdziwe.

A cztery rzeczy dzieją się neurologicznie, gdy dług emocjonalny się kumuluje:

Ten dług nie działa jak dług finansowy. Teraz dług zaczyna przekształcać się w agenta rekrutacyjnego. Nieprzetworzone emocje nie pozostają w izolacji. Zaczynają wciągać inne systemy do „planu spłaty”.

Twoje relacje stają się układami do obsługi długu. Twoja kariera staje się strategią odwracania uwagi. A jakie są wszystkie twoje nawyki? To spłata odsetek!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Obsługa Długu

Jak spłacić „dług emocjonalny”? Skoro system nie może przetworzyć pierwotnych emocji (okno się zamknęło), zaczyna „obsługę długu”.

Obsługa długu nigdy nie zmniejsza zadłużenia. Po prostu chroni cię przed niewypłacalnością. Alkohol, zioło, scrollowanie, telwizja, jedzenie, zakupy, oglądanie seriali. Robimy to, bo poczucie niczego jest tańsze niż poczucie wszystkiego, co jesteśmy winni.

Czekasz na wakacje, którymi nie możesz się cieszyć. Na emeryturę, na której nigdy nie usiądziesz spokojnie. Kolejną rzeczą jest garnie/udawanie – bycie najzabawniejszym, najbardziej pomocnym. To jest obsługa długu.

Samotność. Ogromna, samotność z „RRSO 27%”. To rodzaj samotności, w której wszyscy są wokół ciebie, ale nikt cię nie zna. To najdroższa samotność, jakiej można doświadczyć.

Samoleczenie to kwestia szybkości. Jeśli odstawisz substancję bez zajęcia się długiem emocjonalnym, dostaniesz tonącego człowieka, który nie ma się czego trzymać.

Jest też „relacyjna” wersja obsługi długu. Osoba, która nie potrafi przestać dawać. Myślą sobie: „to jest miłość”, a to tylko obsługa długu. Przyciągają to, co rozpoznaje ich układ nerwowy.

Trauma a Dług Emocjonalny

Trauma to wydarzenie. Dług emocjonalny to nagromadzenie, a nie wydarzenie. Prawdopodobnie tysiąc małych chwil, w których coś było odczuwane, ale nie dokończone.

Dlaczego twoi rodzice ci to zrobili? Bo oni też byli zadłużeni, i to bardzo. Nie mogą ci dać czegoś, czego nigdy nie otrzymali, więc przekazali saldo swojego długu dalej.

Kiedy płatności nie wystarczają na pokrycie odsetek, struktura się załamuje. To bankructwo: załamanie, kryzys zdrowotny, rozpad tożsamości.

Jak Wyjść z Długu? (5 Kroków)

Wszystkie metody (terapia, TRE, medytacja, oddech) mają wspólny mianownik: zmianę perspektywy. To mechaniczna zmiana punktu widzenia.

Krok Pierwszy: Dostrzec płatności

Nauczyć się dostrzegać schemat. Jeśli reagujesz nieproporcjonalnie – to dług. Jeśli odpoczynek wydaje się niebezpieczny – to dług. Nie musisz znać pierwotnego zdarzenia. Musisz tylko widzieć dokonywane „płatności”.

Krok Drugi: Nazwać zachowanie

Od zakorzenienia do obserwacji. Nazwij swoje zachowanie: otępienie, kontrolowanie, samoleczenie. Nie oceniaj tego. Nazwanie tworzy dystans. Dystans to miejsce, w którym tkwi każdy wybór.

Krok Trzeci: Pozwolić ciału dokończyć

To nie są wspomnienia, to niedokończone ruchy. Ciało musi dokończyć: drżenie, dreszcze, płacz. Polecam drżenia neurogenne (TRE). Ale nie robi się tego z poziomu aktywacji, tylko z punktu przewagi zmiany.

Narzędzia: praca somatyczna, tonowanie nerwu błędnego, ekspozycja na zimno. Musisz wyjść z długów na wyczucie.

Krok Czwarty: Zaprzestanie zaciągania nowych długów

Codzienna praktyka. Gdy coś poczujesz – zatrzymaj się na 10 sekund. Tylko 10 sekund. W tym czasie zmieniasz perspektywę z osoby reagującej na osobę zauważającą. Jeśli układ nerwowy wie, że uczucia mogą być obecne, przestaje je magazynować.

Krok Piąty: Znalezienie świadka

Przejście od izolacji do bycia widzianym. Samotność sama w sobie jest śmiercią. Potrzebujesz świadka – nie kogoś, kto naprawi, ale kogoś, kto po prostu będzie obecny, gdy coś porusza się w twoim ciele. Obecność drugiej osoby staje się jak małe lustro.

Zaciągnięcie tego teraz, w wieku 30, 40, 50 czy 60 lat, nie cofnie tego, co się stało, ale dopełni coś, co czekało na dokończenie prawdopodobnie od bardzo dawna. Nie wybrałeś swojego długu. Otworzyły się one dla ciebie przez okoliczności, na które nie miałeś wpływu.

Dzisiaj tym artykułem chcę po prostu skupić się na zmianie punktu widzenia. Bo nie chcę, żebyś też myślał, że dług jest wrogiem. Twoja stała pozycja w długu jest wrogiem.

Zmieniasz ten punkt widzenia, a dług zaczyna się zmieniać razem z nim. I przechodzisz od pytania „dlaczego jestem zepsuty?”, do pytania „co jestem winien?”, a potem zastanawiasz się, „jak mam zacząć to spłacać?”. To jest zmiana perspektywy. I to jest początek wszystkiego.